oylesine 

1. laf olsun diye, bir amaç gütmeden, üzerinde düşünmeden.
   #256112 (asiti kaçmış kola, 18.05.2006 11:36)
2. içinden gelip, dışına vuran eylem ya da sözün anlamsız sebebi.
   #256118 (olric, 18.05.2006 11:38)
3. yaşama sebebi.
   #256780 (pafküf, 18.05.2006 14:07)
4. deja vu nun kendin cos adlı albümünün son şarkısı.
   #975823 (sadee, 10.12.2006 12:08 ~ 12:12)
5. şahane deja-vu şarkısıdır
   
   bu kafeste çok cansızım
   kaçamıyorum bu alın yazım
   hani benim gerçek dostlarım
   sahteler adiler neyime lazım
   çevrene bak ne görüyorsun
   çile içinde sona eriyorsun
   yok oluyorsun anlamıyorsun
   sevdiğin an hep kaybediyorsun
   
   geçen anlar en zor işin
   hiç düşünme yoktur eşin
   sakın sorma ne nasıl niye
   yaşarız öylesine
   
   öylesine x 2
   
   geriye bakma sana kaçış yok
   şov yapma karnım tok
   çeneni kapa bu sana bir şok
   gerçekleri kafana iyice sok
   
   bu anlamda zaman çok kötü
   her şeyi boşver kolla götü
   bu anlamda zaman çok kötü
   her şeyi boşver kolla götü
   #1933277 (sosyalpenguen, 14.07.2007 17:14)
6. insanoğlunu anlamak gerçekten zor. ben daha kendimi çözememişim, nerde kaldı insanoğlu? saat gecenin 1'i ve ben ''yine'', winamp'ta tek şarkı, pcnin başında bu satırları yazmaya yeltendiğimden bihaberim. şarkı çarptı belki de, bilmiyorum.
   
   bu sefer farklı ama, başlığım veya herhangi bir hazırlığım (fikir bile) yok, ne yazacağımı da bilmiyorum. şarkılar, şairler... evet!
   
   hatırlıyorum, tüm sancılı ama her şeye rağmen en olmadık zamanlarda yardımıma koşmasıyla ''unutulmayan''*çocukluğum boyunca hep özenmiştim büyük şairlere. öyle ya; nazım idi, necip idi, sezen idi her birinden bir tutam da olsa bir şeyler kapmak kim istememişti ki o günlerde? nasıl olmuştu da yazabilmişlerdi bu kimilerini ağlatan, kimilerini alıp başını gitmeye sevkeden sözleri? hakkaten ne yaşamışlardı da yazmışlardı o büyülü sözleri? hep merak etmişimdir bunu. tabii, ''allahın lutfu işte!'' demek işin kolayına kaçmaktı, illa ki bir nedeni vardı, aksi düşünülemezdi bile. ve, o neden herneyse ''ben'' bulmalıydım onu.
   
   dün gibi aklımda, çocuğum ama daha o vakitler, ''ilham'' diye bir kavram duymuştum bir kemal sunal filminde, tüm mahalleli arabayı (bir dolmuştu sanırsam) sallayıp duruyordu, ''çiki çiki baba!'' diyerek üstelik!.. ve, eğer ilhamsa tüm bu güzel sözleri yazdıran, herhalde böyle bir şey olamazdı, ''olur mu lan?!'' diye düşünmüştüm. ha, böyle düşündüğüm ya da düşündüğüm böyle (bu daha iyi) zamanlarda da burnumu falan karıştırmıyordum, iyi aklımda, hem ben koluma silerdim burnumu çocukken ya da sıra altına sotelerdim nevaleyi, valla! üstelik filmde de piyango için cebellenmekteydi ahali, ne alaka di mi? ama, malum kelimenin ortak kullanım alanları istemsiz bir çağrışıma zorluyor işte bünyeyi, hani bir umut derler ya, öyle. neyse fazla uzatmadan derdime dönersek; o dönemler her ne kadar bugünki gibi içlenmesem de o inanılmaz fonetiğin sırrıydı esasında merak ettiğim. öyle ki, eşeğe dinletsen o satırları/besteyi anırmayı kesip, ''allah allah!'' nidaları atacağı konusunda şüphe duymuyordum. ''ah eşek kafam!! nasıl denemem lan ben bunu?'' neyse ya, siz denersiniz artık, bakalım ne olacak, valla acaip merak ettim şimdi, haber verirsiniz artık bir ara, bekliyorum ha.
   
   galiba, geçmişe değil de, bana da şu an bunları yazmaya sevkedene bakmalıyız. evet ya, sabah sınavım olmasına rağmen, ben neden hala bu yazıyı yazmaya devam ediyorum ki? sonuçta, toplasan iki veya üç işi gücü olmayanı geçmeyecek bir güruh hariç kim okuyacak ki bunları? okusa ne olacak ya da?
   
   hakkaten, tepki al(a)madıktan sonra bir işe girişmenin ne anlamı var ki? ''kendime yazıyorum lan ben bunları!'' da denilmez ki. yine ''mal mısın?'' tepkisine hazır olmak lazım gelendir zira, dirayetli de olacaksın ekstra. yani.
   
   peki, tepki almayacağını bile bile yapılan farklı girişimlere ne demeliyiz o vakit? misal, karşılıksız bir aşk yaşadığı bile bile ısrarcı olan birine mal mı demeliyiz? (ısrardan kastımız, sevmeye devam etmek tabii) bu mudur hak getiren gerçekten? ''seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli!'', ''yüzünü bir görsem yeter!'' diyen/diyebilen birine mal demek, kendi vicdanınızca caiz midir? (vicdan yeter)
   
   hakkaten ya birine neden aşık oluruz ki? neden, ''dünyayı yakarım lan saçının teli için!'' gazıyla yükleniriz ''genelde'' hiçbir yaşanmışlığı olmayan, adeta bir hayal olan aşkımız için? hayvansal içgüdülere dayalı sapkınlıklardan bahsetmiyorum farkındaysanız, saf bir aşk kastımız, rüyalarında kır gezintileri falan yaptığın, hani papatyadan fallar baktığın bir aşk bu. daha sesini bile duymadığın biri için, şu an telefonla arasa tanıyamayacaksın öyle ki, neden bu denli sapmalara meyil alırız? yok abi yok, mantık aranmayacak bir konu bu kesinlikle, günümüz bilimi aşkın fizyolojik açılımlarını yapmasaydı ''ruhsal travma'' durumu der geçerdim kesinlikle.
   
   öyle garip şeyler duyuyorsun ki konuyla alakalı şaşırmamak elde değil. her allahın günü/sabahı kamyon devirmekten illahlah demiş yılların abazanı: ''abi aslı'yı gördüm rüyamda, piknik yapıyorduk, böyle her yer yemyeşil...'' diyebiliyor misal. o sıra, direkt olarak kafanda kurduğun, adamımızın masum! geçmişinden de faydalanarak, sabah sabah tüm bilinçaltı fantezilerini anlatacağını oluyor, yalan yok. ama, öyle olmuyor işte bu sefer, herif öyle masum şeylerle devam ediyor ki, ''çaresiz'' kafanda tezahür edenler için utanıyor, yerin dibine giriyorsun. ''ulan ne rezil adamım ben!''.
   
   kuşkusuz iyi bir şey bu aşk. ne güzel değiştiriyor işte insanları, kelebek kaçırıyor içlerine, sevgi kelebeği. kurtlar vadisi izlerken hüzünlenen krolara şahit oluyorsun mesela, eğlenceli oluyor gerçekten. şairleri de anlamaya başlıyorsun tabii bu arada. kimine üzülüyor kimine seviniyorsun ama kesinlikle ''ne olursa olsun'' yerlerinde olma isteğinden vazgeçmiyorsun. ''bizde yazsak sevdiceğimize bir şarkı fena mı olur lan?''. tabii sakin kafayla, böyle gözlem kıvamında takılınca bazı sekmeleri de anlamıyorsun, daha o kadar aşık olamadık belki de. hiç tanımadığı birileri için ''bir anda'' değişen, değişmeyi göze alan, belki sözler/yeminler eden bünyeler, ben anlamıyorum abi bunları, almıyor kafam daha.
   
   değişmek demişken, bazı siyasilere de önerilebilirmiş ha bu aşk mevzusu;
   
   -valla değiştim aşkım!
   +bırak ya! takiye yapma bana.
   
   demek ki neymiş arkadaşım? aşk, ''öylesine bir yazı'' ya başlandığı zaman bile, eğer evvelinde kafayı esir almışsa, parmakları da esir alır ve noktayı kendisi koyarmış. evet.
   #2760694 (lanetpanc, 29.12.2007 00:45)
7. yeni bir yazar.
   
   (bkz: hoş geldiniz)
   #2897759 (ecayip heyvanlara benziyirsen, 26.01.2008 08:06)
8. "yazar adam öylesine nick mi alır kardeşim?" dediğim yazar adam.*
   #2897767 (rapter, 26.01.2008 08:18)
9. düşünmüş , taşınmış kendisine bir nick bulamamış.cool bir hava olsun diye halihazirda nickini seçmiş.kimselere sataşmadan birşeyler öğrenmeye ve öğretmeye gelmiş kendi halinde yazan.
   #2924667 (oylesine, 31.01.2008 12:36)
10. açıklaması olmayan vaziyet.
    #2925699 (sleepwalker, 31.01.2008 15:18)